Column | Hoe heeft het zover kunnen komen?

Ik zit ineens met een biertje, voor de tv naar een groen scherm met 22, achter een bal huppelende, overdreven glad gekapte mannen te kijken.

Er zijn ergere dingen.

Totdat ik mezelf, nèt iets te hard, hoor roepen: ‘oooh nou ja zeg..zag je dat? Dat is rode kaart!  Wat een knuppel die scheidsrechter!’

Waarop mijn mannelijke mede toeschouwers, naast mij op de bank, niets uitbrengen maar mij alleen maar gemoedelijke toeknikken.

Geen rode kaart, niet eens een gele. Sterker nog er wordt niet eens gefloten..

Toch maar even mijn bril erbij pakken.

Wat is dat toch met voetbal?

Nooit kijk ik ernaar, maar met een wereld toernooi ( èn een Franse man) kijk ik zowaar naar wedstrijden waarbij een doorgewinterde voetbal fanaat zijn bier niet eens open zou willen trekken … denk ik.

Ik voel ook iets van een teleurstelling opborrelen.

Was ik soms vergeten dat ingebeeld pootje lappen bij voetbal vaak een kortstondig ernstig ongeval veroorzaakte?

Dat de een na de andere speler zijn zorgvuldig ingestudeerd pijnmomentje uitvoerd al kronkelend over het veld rollend.

Het lijkt wel een slagveld.

Toch kijk ik naar.  En ook nog eens met vol enthousiasme en overgave.

Waarom?

Ik doe mee met weddenschappen.
Ik doe mee net iedere pol die beschikbaar is.
Ik moedig landen aan waarvan ik niet eens wist dat ze een voetbal elftal hadden.

Maar ja, je moet toch wat?

Je moet toch wat zonder ons Nederlands elftal?

 

 

Klets je mee?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.